Alleen ga je sneller, samen kom je…

19 August 2020

Pff, samen kom je verder. Mijn reet. Op 8 augustus heb ik een blog gedeeld ‘met de billen (en borsten) bloot’, over onder andere schoonheid, sauna’s en het naaktstrand. En ja hoor, hééél toevallig heeft een facebookvriendin nu exact dezelfde thema’s gebruikt voor háár blog, zeg ik sarcastisch tegen mijzelf. De irritatie en misschien zelfs wel een beetje afgunst is voelbaar. Terwijl ik op de bank zit te nukken, belicht mijn vriend het op een totaal andere manier; ‘Wat cool dat je mogelijk iemand hebt geïnspireerd!’.

Na-apen, als kind vond ik het spelletje al irritant. Alsmaar elkaars woorden herhalen, tot vervelends aan toe. Nog vervelender vond ik het wanneer mijn woorden werden herhaald, maar ditmaal omdat ik zelf niet verstaanbaar was voor mijn klasgenoten op de basisschool. Met mijn zachte, onzekere stem kwam ik niet altijd boven de groep uit. Toch was er vaak een klasgenoot die mijn inbreng wél tot zich had genomen. Hij of zij verkondigde dan mijn opmerking, grap of idee in de groep alsof het van henzelf was. In mijn optiek gingen zij er dan vandoor met de roem! Zij waren ineens de grappige, slimme en/of leuke leerling! En ik voelde mij bedonderd, niet erkend en onzichtbaar…

Ik nam deze ervaringen mee naar de middelbare school en Hogeschool. Ik had voor mijzelf besloten dat iedereen verantwoordelijk was voor zijn eigen werk. Ik stond dan ook niet te juichen als we weer eens moesten samenwerken. Laat mij het maar alleen doen. Ik was er zeker van dat ik goede cijfers zal halen als ik helemaal op mijzelf kon bouwen. Mijn succes was van mij en niemand mocht daar van mee profiteren. Wanneer er een toets werd gemaakt schermde ik dan ook opzichtig mijn blaadje op de tafel af, zodat niemand bij mij kon spieken. En als er onderling verslagen werden uitgewisseld, kon je er op rekenen dat ik hier niet aan mee deed. Natuurlijk was ik soms nog wel zo attent dat ik een ander wilde helpen met leren, maar alleen als ik dacht dat iemand ook serieus was en moeite wilde doen. Wanneer iemand in mijn ogen niet de kwaliteiten had die voor mij belangrijk waren, dan hield ik je met gemak op afstand. Mijn succes was van mij, alleen van mij. Je kan wel raden dat ik mij niet zo populair maakte. De wrok die ik ervoer belemmerde mij in het aangaan van fijne relaties. Mijn tekortgedachtes, mijn prestatiedrang, de beste willen zijn, het heeft mij niet gemaakt tot de warme, vrijgevige en liefdevolle vrouw die ik zo graag zou willen zijn. Dit werd haarfijn bevestigd tijdens een avondje stappen. In een dronkenbui tetterde een studiegenoot in mijn oren: ‘Je bent buiten de studie om veel leuker!’. Haar verbazing was van het gezicht af te lezen.

Een paar jaar later, zit je ineens in het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. Thema’s als overvloed, samen en liefde worden op mij afgevuurd. Ik word uitgedaagd om mijn overtuigingen te herzien. Wat als ik eens zou geloven dat er genoeg is voor iedereen, ook voor mij? Dat ik niet hoef te vechten voor mijn deel. En dat anderen net zo zijn te vertrouwen als ikzelf. In de weekenden dat we met alle jaargenoten bij elkaar komen ervaar ik ineens hoe ontzettend leuk en krachtig het is om dingen samen te doen!

Toch poppen de tekortgedachtes instantly weer omhoog bij het lezen van de blog van mijn facebookvriendin. Ha! Na een paar seconden mijn ego gedachtes te onderzoeken, kan ik de cliché quote ‘alleen ga je sneller, samen kom je verder’ onderkennen. Naast dat mijn facebookvriendin op geheel andere wijze woorden geeft aan dezelfde thema’s (wat mij dan weer inspireert!), bereiken we ook nog eens veel meer mensen! Ik neem deze ervaring mee voor de toekomst. Voor mijn verlangen om zelfstandig ondernemer te worden. En dan níet met de nadruk op zelfstandig. Ik kijk nu juist uit naar de samenwerkingen die er mogen ontstaan! Want ja, samen kom je…verder! Wie durft nog?! 😉

SHARE THIS STORY
×

Stel hier je vraag

× Stel hier je vraag