‘Gaat het niet zoals het moet, dan moet het zoals het gaat’

4 May 2021

Één opstelling in het bijzonder wil ik graag met jullie delen. Het betrof een opstelling met Peter. Een man die net als ik is gediagnosticeerd met een functionele neurologische stoornis. Zijn woorden, proces en inzet bezorgen mij kippenvel!

Ik citeer een stukje vanuit zijn eigen geschreven tekst:

‘Daar sta ik dan, op een koude dinsdagochtend in april, op het Rozendaalse zand. Het waait hard en tijdens de sessie gaat het ook nog sneeuwen. Maar het voelt goed, want de omgeving maakt me rustig. Je vraagt mij om een punt te kiezen waar ik naar toe, wat wil ik bereiken. Ik zet een tak in het zand met de woorden: de ideale situatie is een klachtenvrije ik, waarin ik alles weer kan doen zoals ik dat wil ipv zoals het gaat. Ik geef aan dat ik nu best trots ben op de dingen die ik doe, maar niet op de manier waarop. Nu een paar dagen later denk ik dat ik wel houd van wat ik doe, maar niet van wie ik ben.

Daarna vraag je om mijn gezin te visualiseren. Ik teken iets verder op 3 harten, 1 grotere en 2 kleine, want ik houd van ze. Waarom teken ik er geen vier denk ik later. En waarom sta ik daar niet bij. Ik besluit mijn ideale ik erbij te zetten. Je vraagt me hoe het voelt en waar ik nu sta. Maar ik sta daar niet bij, ik kijk ernaar en voel een afstand. Ik voel ik aarzeling om erbij te staan. Die ideale ik waar mijn gezin recht op heeft, ben ik nog niet. Mijn kinderen hebben recht op een vader die er altijd voor ze is en leuke dingen met ze doet. Mijn vrouw heeft recht op een man die haar kan steunen, zonder dat ze voor mij moet zorgen. Het waait en het sneeuwt vanuit de kant waar ik naar mijn gezin kijk, achter mij begint de zon te schijnen en ik wil mijn gezicht omdraaien om in de zon te staan. Wil ik de andere kant op?

Pas als jij haar plek inneemt en vraagt of ik naar je toekom kom ik er ook bij staan op de plek van de ideale ik. Ik zie je staan en heb een beetje medelijden met wat ik ze allemaal aan doe en voel de pijn dat ik er niet voor mijn kinderen en vrouw kan of misschien wil zijn, zoals ik denk dat het hoort.’

….

We halen mijn ideale ik weg van mijn gezin en ik ga er zelf weer bijstaan. Nu sta ik niet voor je maar sta ik naast je en pak je hand vast. Door de handschoenen heen voel ik de connectie. Je laat me zien dat het mijn gezin wel helemaal niet de ideale ik wil, maar gewoon mij zoals ik ben. Het is goed zo voor ze. Samen staan we met ons gezicht naar de zon. En ik zet een cirkel om mijn gezin. Het is af, dit is de bedoeling en dat het goed is zo.

Jij pakt mijn ideale ik op en houdt die stevig tegen je aan. Even voel ik mij geborgen en veilig. Tot het moment dat je me weggooit? Ik schrik. Ben je boos op mij? Of teleurgesteld? Heb ik tijdens de opstelling iets niet goed gedaan? Maar wie heeft mij op dat moment vast? Ben ik het zelf misschien of sta jij weer voor mijn vrouw? En moeten we gewoon afscheid nemen van iets wat nooit meer gaat komen. Het is zoals het is en daar moeten we het mee doen?

Ik pak mijn tak weer op en we lopen terug naar het begin punt. Daar laat ik mijn ideale ik voorgoed achter. We nemen afscheid en ik zit te trillen in de auto. Al die spanningen die samen komen. Pas na ruim 10 minuten word ik weer rustig en rijd ik weg.

Jeetje wat een ervaring. Zo mooi en fijn, maar ook zo raak en verwarrend.

Wat zegt deze opstelling over wie ik ben of wil zijn? Maar een opstelling vertelt zelf niets, maar maakt alleen inzichtelijk hoe je erin staat. En dat is best pijnlijk en heftig om te realiseren.

Dat een opstelling nog langere tijd kan nawerken, blijkt uit het feit dat ik na enige tijd een prachtige kaart én een doosje chocola van Peter ontving. Met de volgende tekst:  

Hoi Henriette,

Bedankt voor je energie, geduld, positiviteit en oprechte aandacht. Maar ook voor de emotionele achtbaan, waar dit kaartje een afsluiting van is. Het verslag van de opstelling heeft mij geholpen met het op een rij zetten van mijn inzichten. We begonnen met mijn ‘optimale ik’, nu weet ik dat die niet meer bestaat en misschien heb ik het leven zonder stoornis wel geromantiseerd. Mijn stoornis hoort nu bij mij. DIT BEN IK! En ik ben trots op wat ik wel kan en hoe ik kan zijn. Ook heb ik thuis mijn ervaringen en gevoelens besproken. Mijn dochters zien mij blijkbaar niet eens als ziek. … Ook mijn vrouw geeft aan dat ze de inzichten uit de opstelling mooi vind. Ook zij heeft het wel eens lastig, maar we gaan samen naast elkaar staan, met ons gezicht naar de zon! En dat is mooi. Natuurlijk wil niemand een stoornis, maar het heeft me toch ook moois gebracht. Ik mag er elke dag voor mijn kinderen zijn, zodat ze niet naar de opvang hoeven. Kan ik doordeweeks wandelen of in alle rust de tuin in. …. Je hebt mij meer laten genieten van de rust in de natuur. Je hebt laten zien hoe je met opgeheven hoofd wandelt in de regen, ook al stroomt de mascara langs je gezicht. We hebben alle slechte weer wel gehad, maar ook de zon die zijn best doet om er doorheen te komen. Denkend aan jouw positiviteit, geniet ik elke dag meer van de natuur!

Als klein bedankje voor je tijd, hier deze doos chocolade. Deze staat voor het leven. Niet alle smaken zijn even lekker, maar als je eerst al het lekkerste opeet, dan is alles daarna minder. Dus bewaar altijd iets lekkers voor het laatst! Daarnaast is het slaafvrij, wat voor mij staat voor een nieuw begin en af van de ketening die conversie (functionele neurologische stoornis) heet.

Op het moment dat ik dit schrijf, moet ik ineens denken aan Forrest Gump met zijn ‘Box of chocalate’. En soms voel ik mij inderdaad wel Forrest Gump. Maar ook Forrest leerde rennen! En dat is wat ik ook ga doen. Alles doen wat wél kan. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het zoals het gaat.

Knuffel, Peter

SHARE THIS STORY
×

Stel hier je vraag

× Stel hier je vraag