Ik heb iets te vieren! Ik ben weer begonnen met roken!

31 July 2020

Say what?!Natuurlijk had ik voor een paar maand terug óók iets te vieren; ik was meer dan een half jaar rookvrij. Dit lijkt toch een iets geldiger reden voor een feestje. Ik voelde mij logischerwijs fitter, rook lekkerder en ook mijn rekening zag er iets rooskleuriger uit. Maar hé, ik vier ook graag mijn faalmomenten. Beter gezegd; ik vier graag het moment dat ik mijn mislukkingen met de wereld deel. Nu het hoge woord eruit is naar mijn familie, ik de grootste schaamte voorbij ben, voel ik mij weer wat opgelucht!

Als kind had ik bij wijze van met een spandoek op het schoolplein kunnen staan om iedereen te verkondigen dat ik nooit in mijn leven zal gaan roken. Ik was strijdbaar. Ook in mijn puberteit, de periode waar de meesten zwichten voor het stokje (áls ze al zwichten), hield ik voet bij stuk. Tot ik plots op 25 jarige leeftijd op mijn balkonnetje genoot van de giftige walmen die ik inademde. Ik inhaleerde elke hijs diep door mijn longen en voelde gek genoeg een beetje ‘ademruimte’. Mijn stoornis overviel mij dermate dat ik niet wist hoe ik hiermee om moest gaan. Ik probeerde te ontspannen door middel van een joint, maar na twee weken was ik hier al snel klaar mee. Dan maar een vervanger; de sigaret.

Mijn hersenen zijn nog steeds zo geprogrammeerd dat wanneer ik uitvalklachten heb, ik gelijk een sigaret wil opsteken. De kronkels in mijn hoofd verkondigen mij dat ik door te roken toch nog ergens controle over heb, enigszins baldadig voel ik zeggenschap over mijzelf. En daarbij voel ik mij natuurlijk soms ook zó zielig dat ik vind dat ik er ‘recht’ op heb. En zo geschiedde het dat ik voor een paar maand terug bij mijn buurvrouw voor de deur stond. Mijn stem was weggevallen, mijn lichaam verkrampte zich en ik was verre weg van zo te noemen een heldere geest. De buurvrouw kon aan mijn gebrekkige gebarentaal aflezen dat ik smeekte om een sigaret. Hoppa, de nicotine in mijn lijf maakte mij instant weer verslaafd. Wanneer mijn vriend aan komt lopen, wend ik mij uit schaamte van hem af. Hij zoekt mijn blik op en ziet dat ik met een onbehagen glimlach mij betrapt en veroordeeld voel.

Als verslaafde laat ik niet alleen raar gedrag zien door mijzelf te vergiftigen, ook het bijkomende gedrag is zeer opmerkelijk. Gisteren heb ik zelfs een terrasmomentje afgeslagen, omdat ik wist dat ik mijn sigaretten niet bij mij had. ‘We kunnen ook thuis iets gaan drinken’, hoor ik mijzelf zeggen. Nu ik zo eerlijk naar mijzelf kijk en naar het gedrag wat ik vertoon, kan ik niet anders dan het zo triest vinden dat ik er automatisch om moet lachen. Dat is het fijne van de kunst van uitzoomen. Maar soms zit ik nog zo midden in mijn emoties dat uitzoomen onmogelijk lijkt, de enige uitweg voor controle en rust lijkt te liggen in het weg roken van mijn emoties. Voor de niet-rokers zal het een grote mysterie zijn wat deze verslaving met je doet.

De jaren vliegen intussen voorbij. Ik heb van alles geprobeerd blijvend te stoppen en ook anderen aan te moedigen de slechte gewoonte te doorbreken. Zo mocht mijn vriend destijds pas met mij daten als hij een stopdatum had ingepland (natuurlijk was ik de eerstvolgende die doodleuk weer buiten een sigaretje wegpafte). Ik zelf heb een afscheidsbrief geschreven, het welbekende boek ‘stoppen met roken’ van Allen Carr gelezen, deelgenomen aan stoptober en zelfs honderden euro’s besteed aan een coach. Natuurlijk weet ik dat ik maar één ding niet hoef te doen; dat verdomde ding aansteken en in mijn mond stoppen! En toch heb ik het weer verkloot.

Gek genoeg ben ik vandaag de dag hartstikke trots op mijzelf en heb ik alle reden voor een feestje. Het falen zélf kan ik niet verheerlijken, wél het feit dat ik mijn kwetsbaarheid heb getoond. Puur doordat ik heb toegegeven aan mijn ouders en zus dat ik weer rook (de rest van de familie zal het nu ook wel in no-time weten), kan ik weer eerlijk naar mijzelf en de ander zijn. Waar ik de afgelopen maanden er alles op alles heb gezet om het voor ze te verzwijgen (lees: douchen voordat ik ze bezocht, alle filters en aanstekers op het balkon opruimen voordat ze bij mij voor de deur stonden), is er nu ruimte voor het échte gesprek. Het gesprek over de schaamte die ik voel wanneer ik mij mentaal niet sterk genoeg voel om goed voor mijzelf te zorgen. Ik had dan ook graag het meeslepende verlossende eind van mijn verslaving gevierd, maar voor nu kan ik alleen het proces van vallen en opstaan vieren. Ik ervaar mijn rookverslaving als ontzettend hardnekkig, maar ik sta weer op en zal aankomende zondag met volharding opnieuw mijn laatste sigaret uit doven!

SHARE THIS STORY
×

Stel hier je vraag

× Stel hier je vraag