Ik schrijf mij een weg naar buiten

6 August 2020

Nadat ik vele jaren gevoelsmatig op de tribune heb gezeten, nodigde ik mijzelf uit om van toeschouwer deelnemer te worden. Ik heb lang genoeg smachtend, tranend en dwingend naar de maatschappij staan zwaaien, ‘mag ik alsjeblieft weer meedoen?’. Uiteindelijk moedigde ik mijzelf aan de arena in te stappen en op een eerlijke, kwetsbare en enthousiaste manier méér van mijzelf te laten zien. Ik nam plaats op mijn stoel, opende mijn laptop, klikte met mijn muis en ineens stond ik er. Midden in de arena. Omringd door bekenden en onbekenden. Ik gaf ze een inkijkje hoe ik als niet-werkende toch een waardevol deelnemend lid ben in de maatschappij. Ik had voor ogen mijn verhaal te delen en het mogelijke stigma van een uitkeringsgerechtigde anders te belichten. Het moment dat ik van de tribune de arena instapte, kreeg ik reacties als, ‘Wat moedig!’, Wat kwetsbaar!’. Nou, en ik dacht; als dit het is, dan vind ik het allemaal nog wel meevallen….

Het openlijk delen van mijn uitkeringspositie op mijn facebookpagina ‘De dag van de uitkeringstrekker’ was dan ook een relatief veilige keuze. Het feit dat ik in een uitkering zit is voor mij al lang niet meer zo schaamtevol als voorheen. En daarbij, ik zou op korte termijn niet meer in een uitkering zitten. Ik zou zege vieren. Ik zou laten zien aan de wereld dat ik vanuit mijn stoornis tot grote hoogtes ben gekomen. Dit alles onder het mom van dapper en kwetsbaar mijn verhaal delen. ‘Dat is iets wat ik kan, dat is mijn talent!’ verkondigde ik mijzelf. Mijn verlangen hierin werd versterkt bij het terug zien van mijn allereerste zelfhulpboek ‘De moed van imperfectie’ van Brené Brown. Brown is voor mij een grote voorbeeld in het bespreekbaar maken van schaamte en kwetsbaarheid. Haar werk komt grotendeels voort uit een pakkend citaat van Theodore Roosevelt: ‘Het is niet de criticus die ertoe doet; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen. De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat; wiens gezicht besmeurd is met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert; …die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootste prestatie kent, en als het tegenzit en hij faalt, in elk geval faalt terwijl hij grote moed heeft getoond.’

Ik zag het wel zitten; dapper de arena in én overwinnen. BAF. Zowaar, lig ik plat met mijn gezicht in de arena. Ik probeer mijn besmeurde gezicht af te wentelen en mij af te zonderen van mijn omgeving. Ik hoor de stem van Brené Brown; ‘Je gaat struikelen, vallen en een schop onder je kont krijgen als je moedig de arena in stapt. Het is geen risico, het is een garantie’. De genadestoot die mij drie dagen plat deed leggen, kwam voor mij gek genoeg toch weer als verrassing. Ik kan je persoonlijk vertellen dat vallen godganse pijn doet. Keer op keer lig ik languit, snak ik naar adem en verkrampen mijn spieren. Ik word boos en verdrietig tegelijk. Ik laat zo graag zien dat ik sterk genoeg ben om staande te blijven. En om dan nu zelfs openlijk online te laten zien wat het vallen met mij doet? No way! Ineens moet ik Brené Brown toegeven dat ook ik een voorkeur heb voor verhalen over vallen en opstaan die inspirerend en opgesmukt zijn. De eerlijke en pure verhalen hoe je over tegenslag heen komt, de schaamte en kwetsbaarheid die erbij komt kijken is lang niet zo aantrekkelijk.

Maar nu ik mij eenmaal in de arena bevind, beslis ik ditmaal mijzelf niet terug de tribune op te slepen om mijn wanhoop, paniek en schaamte te verdoezelen. Ondanks dat ik bang ben mijzelf voor alle toeschouwers voor schut te zetten, mogelijk zielig gevonden wordt of de les voorgelezen krijg omdat ik zwak zou zijn, blijf ik. Ik blijf hier met iedereen die zich ook moedig en kwetsbaar in de arena begeeft. Ik kan niet anders dan de binnenkant laten zien in plaats van het schilletje wat ik aan de buitenkant zo graag zou willen laten zien. Misschien ben ik nu wel kwetsbaarder, denken anderen dat ik minder kan, maar ik doe wel meer recht aan mijzelf. Dit is de werkelijke waarde die ik als uitkeringsgerechtigde heb in de maatschappij. Ik heb mijn waarde gevonden in het delen van mijn verhaal, het is mijn weg naar buiten.

SHARE THIS STORY
COMMENTS
EXPAND
ADD A COMMENT

×

Stel hier je vraag

× Stel hier je vraag