Met de kennis van nu, snap ik mijzelf een stuk beter

Lees hieronder wat mij raakt

Ik heb het altijd op film willen hebben.

Hoe naar ziet het eruit als ik mijzelf over de grond sleep

Als ik met tranen over mijn wangen stil val

Of met een glimlach mij groot hou

Hoe ziet het eruit wanneer ik stop met ademhalen

Mijn gezicht vertrekt van de pijn

Ik alle kanten op spartel

Ik mij niet meer verroer en vertrek uit al het contact

Het kopje niet van de tafel kan pakken

Hoe ziet het eruit? Wat zien jullie?

Ben ik gek? Ben ik gehandicapt? Ben ik zielig? Ben ik sterk?

Ben ik nog een volwassen vrouw? Ben ik Jet nog?

Kijkend vanuit andermans ogen

Ineens kijk ik in mijn eigen ogen

Waarom denk ik wat ik denk? Voel ik wat ik voel? En doe ik wat ik doe?

Ik zie een vuur

Ik zie een enorme levenskracht

Ik zie een doorbreker, een overlever

Deze levenskracht, vuur, drift die ik bezit

Die houdt mij staande wanneer mijn spieren ongecontroleerd reageren en verkrampen

Die zorgt dat ik weer zuurstof binnen krijg nadat mijn adem mij even wordt ontnomen

Die zorgt dat ik terugkom nadat ik wegraak

Die zorgt dat ik weer van mij laat horen nadat mijn stem is weggevallen

Deze levenskracht gaat er weer voor zorgen dat ik mét of zonder FNS mijn leven ga leiden die ík wil leiden.

Een cliché is niet voor niks een cliché. OOk voor mij geldt: 'Ik zou het voor geen goud willen missen'.

Mijn ingenomen plek

De gedreven arbeidsongeschikte

We worden geboren in deze samenleving met de verantwoordelijkheid bij te dragen aan het bruto nationaal product en ik heb mij daarom lang afgevraagd wat mijn bijdrage is, nu ik hier niet meer aan kon voldoen. Op 8 juni 2017, op 25 jarige leeftijd, werd ik overvallen door heftige lichamelijke klachten. Terwijl ik in een teamvergadering zat met mijn collega’s van pleegzorg, verdween mijn zicht. Ah, een migraine- aanval, dacht ik nog. ‘Loop maar’, verkondigde mijn collega die mij begeleidde naar de gang. ‘Dat doe ik’ en toch verroerden mijn benen zich niet. Het bleef hier niet bij. Een pseudo- epileptische aanval volgde. Diezelfde dag nog, werd de diagnose functionele neurologische stoornis, ook wel bekend als conversiestoornis, vastgesteld. Hoewel ik ervan overtuigd was dat ik na het weekend weer op de stoep stond van mijn werk, belandde ik in de ziektewet en werd twee jaar achtereenvolgend 100% arbeidsongeschikt verklaard.

Vroeger verkondigde ik vol trots bij sollicitaties dat ik van de boerderij kom. In mijn perceptie zou dit gelijk staan aan een ‘harde werker’ en zou mij dit verzekeren van aanzien én een baan. Sinds die beruchte dag werd ik regelmatig geconfronteerd met de vraag ‘Wat doe jij voor werk?’. De vraag ging rechtstreeks door mijn hart. Blijkbaar haalde ik mijn identiteit grotendeels uit datgene waar ik mijn inkomsten mee verdiende en die overtuiging blijkt hardnekkig te zijn.

De openhartige deler

‘Misschien ben je straks wel kwetsbaarder, en denken anderen dat je minder kan hebben, maar doe je wel meer recht aan jezelf’. Niet verwonderlijk dat ik dit terug kreeg. Ik had langere tijd de overtuiging dat als iemand mij beter leerde kennen, ze mij minder leuk zouden vinden. Ik hield contacten daardoor het liefst kortstondig en liet niet het achterste van mijn tong zien. Ik had er nog geen weet van dat mijn stoornis hierin van grote waarde zou zijn. ‘Grateful’ werd al snel op mijn lichaam getatoeëerd, een ode aan mijn lichaam en geest. Ik was dankbaar dat er op de rem werd getrapt. Ah, ademruimte. En toen kwam het; ‘Ik ben gek’. Een diep verdriet werd voelbaar, voortkomend uit de overtuiging dat ik het allemaal niet aan kon omdat ik te gevoelig (lees: zwak / gek) ben.

Ik wilde écht begrijpen wat mijn lichaam mij aangaf en hoe ik hiermee om moest gaan. De hele rambam aan reguliere zorg deed zijn intrede. Toch besloot ik voornamelijk in de wereld van persoonlijke ontwikkeling en alternatieve geneeswijzen te stappen. Tijdens een training Systemisch werken in de Natuur werd ik geraakt in de pijn dat ik het allemaal niet aan kan, mijn concentratie was op. Ik wendde mijn gezicht af, de tranen druppelden over mijn wangen en mijn spieren begonnen te verkrampen en om zich heen te slaan. ‘Je bent gewend om het alleen te doen, je mag mij aankijken’. Ik opende mijn betraande ogen en keek de trainer aan. Voor het eerst in 3,5 jaar tijd keerde de rust terug in mijn lichaam in een mum van tijd. Ik mocht ervaren dat het delen van mijn raakbaarheid zorgde voor verbinding, met mijzelf en anderen.

De scherpzi(e)nnige verbinder

Kan je je hele leven met je partner in gesprek blijven?', deze wijze vraag kreeg ik van mijn vader mee in mijn rugzak. Het gaat niet om de vraag of je van je partner houdt, het gaat erom of je met elkaar kan blijven praten. Hier ontstond de grondlegging voor mijn overtuiging dat een goede communicatie leidt tot een liefdevolle relatie.

Dit zorgde er ook voor dat ik als kind al graag mijn steentje bijdroeg in de omgang tussen anderen. Zo dacht ik ook bij te moeten dragen aan de relatie van mijn ouders. Als bemiddelaar trad ik soms op, ik stelde rake vragen of gaf de ander de ruimte zich te uiten. Op deze manier kreeg ik mijn dosis liefde weer binnen, ik voelde mij gezien en gehoord. Mijn fijngevoeligheid werd alsmaar versterkt door het velen oefenen. Ik pikte onderhuidse gevoelens op en kon helder zien en scherp verwoorden wat het verband was tussen hetgeen zich nu afspeelde en voorgaande situaties.

Dit was later zeer bruikbaar binnen de jeugdzorg, mijn vakgebied. Ik kon mijn geluk niet op, zoveel systemen, zoveel verwarring. Ik genoot ervan de warboel beetje bij beetje te ontrafelen en orde te scheppen in de relationele sferen. de vraag resteerde of ik wel mijn plek als maatschappelijk werker in het systeem kende. Ik nam verantwoordelijkheden op mij, die mij niet toehoorden. De grens tussen zij en mij vervaagde.

Het systemisch werken kwam daarom opnieuw op mijn pad, maar nu was ik degene die een hulpvraag had. Hoewel ik mijn vader gelijk gaf dat praten van grote waarde is, was ik de 'hoofd tot hoofd' gesprekken in de reguliere zorg behoorlijk beu. Dat maakte dat ik mijn hart verloor aan het opstellingenwerk. Hier valt alles samen. Er wordt vertraagd in de natuur, het onzichtbare wordt zichtbaar en bovenal mag ik bijdragen aan liefdevolle verbindingen, maar ditmaal vanuit mijn eigen fijne plek.

Wil je meer weten over wat mij raakt?

Lees dan mijn dagelijkse 'fijn' en 'pijn' momenten in de rake verhalen.

Lees hier rake blogs

×

Stel hier je vraag

× Stel hier je vraag